Onthaasten in Zuid-Limburg

Onthaasten in Zuid-Limburg is een goede remedie om lichaam en geest in de juiste balans te houden. Soms heb ik dat gewoon echt even nodig want als het leven me iets geleerd heeft dan is het wel wat ik niet meer overal op hoef te reageren. Ik moet vooral mijn eigen rust bewaren in mijn hoofd.

Ik vind het inmiddels wel prima hoe mensen over mij denken of wat ze over mij zeggen. Ik ken mijn eigen waarheid en mensen dicht bij me, weten als geen ander wie ik ben en wat ze aan mij hebben. Vroeger kon ik mij nog wel eens druk maken als er achter mijn rug om werd gesproken of als mensen iets dachten te weten over mij dat totaal niet klopte met de waarheid. Het zegt inmiddels meer over hun dan over mij.

We leven in een gekke wereld waar drukte, stress en overbelasting heel snel de overhand kunnen nemen. Om alles dan weer in balans te brengen kies ik enkele keren per jaar voor enkele dagen Zuid-Limburg. Soms maar een weekendje, soms gewoon een volle week. Onthaasten in Zuid-Limburg heeft voor mij iets heelens. Gewoon even terug naar de basis, genieten van de natuur, de rust en het Bourgondische leven. Ik doe dit al jaren maar de laatste drie jaar als vrijgezel doe ik dit een stuk bewuster. Misschien heb ik het ook meer nodig dan voorheen, misschien kan ik er nu bewust ook wat meer van genieten.

Bekende adresjes

Hoe het ook zij, onthaasten in Zuid-Limburg is genieten. De ene keer kies ik voor het vertrouwde luxe NH-hotel aan de rand van Maastricht, de andere keer kies is voor het knusse hotel Atlas in Valkenburg. In het NH-hotel kom ik al ruim 20 jaar zo even uit mijn hoofd, misschien nog wel langer. Het eerste jaar vooral zakelijk vanwege een groot project bij de Gemeente Maastricht. Toen vaak zondagavond met de trein naar het hotel om vervolgens pas weer woensdag- of donderdagavond weer thuis te komen. Nee, dat was niet echt ontspanning maar het zwaaien met de American Express van de zaak maakte een hoop goed. In die tijd kon dat nog en was bijna niets te gek.

Later werd het een uitvalsbasis van onthaasten. Samen met mijn de vrouw op dat moment, al dan niet met de kinderen of ook wel eens alleen met een van mijn kinderen. Zuid-Limburg voelt als thuiskomen en dat wil ik ook graag overbrengen op mijn gezin. Ooit eens met mijn middelste zoon met de mountainbike de Sint Pietersberg in Maastricht bedwongen en zelfs ruim 2 uur gefietst door de inmense mergelgrotten in Valkenburg. Een bijzondere ervaring was dat.

Tegenwoordig stap ik in de auto en rij in alle rust naar het zuiden van ons prachtige land. Eenmaal over de Moerdijkbrug bekruipt me dan al een soort van vakantiegevoel. Als ik dan vanaf de A2 de heuvels in Zuid-Limburg zie dan krijg ik een gevoel van thuiskomen. Thuiskomen in de rust die ik op dat moment weer even nodig heb. Tegelijkertijd loopt het water me in de mond als ik dan denk aan de heerlijk streekgerechten in de verschillende restaurants die ik weer ga bezoeken.

Intens genieten

Misschien ligt het aan mij omdat ik het drukke stadsleven in Den Haag gewend ben, maar in Zuid-Limburg heerst een bepaalde rust. Alsof er niets moet maar gewoon alles mag. Niemand schijnt zich er druk te maken, zich te haasten of te stressen. Het is er gemoedelijk, men groet elkaar op straat en is vooral vriendelijk zonder gemaakt te zijn. Ik vaar daar goed op. Ik hou ervan, ik kan er intens van genieten.

Ik wandel graag en niets is mooier dan urenlang lopen door de heuvelen en valleien van het Zuid-Limburgse landschap. Lopen langs krabbelende beekjes, genieten van de vergezichten op de heuvels en soms op de achtergrond is het enige wat je hoort een kerkklok van een klein dorpje. De mensen die je onderweg sporadisch tegen komt groeten je vriendelijk en maken soms een praatje. Onderweg neem ik graag mijn fototoestel mee en sinds twee jaar soms ook weer mijn drone. Soms is de schoonheid van het landschap te mooi om vast te kunnen leggen maar het is altijd een heerlijkheid om het te ervaren.

Er zijn enorm veel wandelroutes in Zuid-Limburg die ook nog eens goed zijn aangegeven. Toch waan je je op paden dat je je afvraagt of hier ooit wel eens een mens heeft gelopen. Zo liep ik eens langs een snelstromend beekje, zo smal dat het eigenlijk geen naam mocht hebben maar toen het beekje wat breder werd stond ik opeens oog in oog met een aantal koeien die in het water stonden. In mijn ooghoek zag ik een vosje mij rustig van een afstandje aankijken. Toen ik even stilstond om het tafereel in mijn op te nemen gingen de diertjes gewoon weer hun gang alsof ik er niet stond. De buizerd vloog weer weg en ging gewoon weer op jacht naar een muis. De vos nam nog maar eens een flinke slok van het ijskoude water van het beekje.

Miljoenenlijntje

Het Miljoenenlijntje heb ik ooit nog meegemaakt als onderdeel van de Nederlandse Spoorwegen. Tegenwoordig is het een toeristisch stoomtreintje dat je voor een relatief flink bedrag een ritje laat genieten door het prachtige landschap. Het heeft iets magisch om het stoomtreintje te zien rijden door het prachtige Zuid-Limburgse landschap. Alsof de tijd hier al jaren stilstaat. Het fluiten van de stoomtrein galmt door de valleien en de rookpluim is van verre te zien. Deze foto is mooi en mijn laatste video met de drone is leuk maar je moet het echt meemaken om het gevoel te kunnen omschrijven.

De mooie kleine dorpjes, soms zelfs gehuchten van een paar huizen, hebben altijd wel een terrasje waar je even wat kunt drinken en eten. Een goed glas cola light en een stuk eigengemaakte vlaai gaat er dan altijd wel in. Aan het einde van de middag of aan het begin van de avond gaat er ook wel een glas bier in met een mosselpannetje om maar eens wat te noemen. Niks moet en alles kan. Onthaasten in Zuid-Limburg betekent ook genieten van het Bourgondische leven want goed eten en drinken dat kan de Limburger wel.

Zoervleisj

Bourgondisch Limburg ervaar je vooral in de bijzondere binnenstad van Maastricht. Lopend over de kleine klinkers en door de smalle straten loop je van het ene naar het andere terras en van de vele cafeetjes naar de vele restaurants. Het typische streekgerecht zuurvlees (zoervleisj) moet je echt eens geproefd hebben. Een zachte stoofschotel van rundvlees (vroeger paardenvlees) met een zoetzure saus door appelstroop en ontbijtkoek. Je eet dit vaak met non-chalante friet. Ik hou ervan!

Afgelopen zomer was ik weer een weekje in Valkenburg en vanuit daar heb ik weer echt kunnen genieten van het mooie landschap en de rust van Zuid-Limburg. Terwijl ik dit aan het typen ben, krijg ik alweer zin om die kant op te gaan. Dat moet zeker nog eens lukken dit jaar. Misschien alleen, misschien met iemand samen. Het is mij vaak om het even. Ik kan genieten als ik er alleen ben maar het is soms ook fijn om het samen te beleven.

Onthaasten in Zuid-Limburg. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Heb jij je trouwens al ingeschreven voor onze nieuwsbrief? Handig hoor! Elke zondag een overzicht in je email van onze nieuwste verhalen van de afgelopen week!