Naar huis met de trein

Het was alweer acht uur ‘s-avond geweest en hij zat in de trein van Leiden naar Utrecht. Naar huis in de trein, de donkere wereld om hem heen met een gang van een kleine honderd twintig kilometer per uur. Er viel weinig meer te zien het donker en voorbij flitsende lichten. Boven in deze dubbeldekker trein zat hij rustig onderuit in zijn stoel te chillen. Om hem heen zaten een nog een ouder echtpaar, een studerende jongen en in de hoek, een jong meisje. Als hij vooruit keek zag hij op de laatste stoel voor de klapdeuren een Marokkaanse man van middelbare leeftijd zitten.

Hij zat in zichzelf te mompelen en had duidelijk al flink wat gedronken. Opeens hoort hij vanaf de andere kant de conducteur aankomen die iedereen een goedenavond wenst en om de vervoerbewijzen vraagt. Als hij iedereen gezien heeft en ook het jonge meisje voor hem heeft gecontroleerd, komt hij bij de wat oudere man in de hoek.

Naar huis met de trein

Zonder dat de conducteur een vraag stelt begint de man al te praten. ‘’conducteur ik wil alleen maar naar huis, naar mijn moeder’’, brabbelt hij in gebroken Nederlands. De conducteur knikt begrijpend en vraagt waar dat dan wel is. ‘’Bodegraven meneer’’ antwoord hij met dubbele tong. ‘’maar begrijp ik het goed dat u hebt geen kaartje heeft?’’, vraagt hij heel rustig. Het lukt de dronken man om met wat moeite zijn hoofd en met een vermoeide blik in zijn ogen zover te krijgen om ‘nee’ te schudden. ‘’ik ben net vrij meneer, heb drie jaar binnen gezeten en wil alleen maar naar huis, ik kan u mijn ontslag brief laten zien’’

De conducteur kijkt een beetje moeilijk en antwoord; ‘’heeft u dan geen geld gekregen voor een treinkaartje?’’ De man knikt ja ‘’dat wel meneer, maar ik stond in de min op mijn rekening’’ Het is overduidelijk dat deze meneer het van Justitie verkregen geld meteen heeft omgezet in bier maar de conducteur is zo verstandig hier niets over te zeggen. In plaats daarvan vraagt hij nogmaals waar de man heen moet. ‘’Ik moet er het volgende station uit meneer, mijn moeder woont in Bodegraven’’

Niet zo handig

De conducteur knikt en zegt op vriendelijke toon: ‘’niet zo handig dan om meteen zonder kaartje in de trein te gaan zitten, als u net uit de ellende bent’’ De man kijkt de conducteur droevig aan en zegt alleen maar ‘’ik weet het, maar ik ben echt net vrij en kan u de brief laten zien’’ Ik zie de conducteur om zich heen kijken en de situatie inschatten omdat deze redelijk rustige aangeschoten man ook een kruitvat kan zijn dat bij het minste geringste ontploft. Uiteindelijk zegt hij: ‘’ik geloof u meneer, alleen probeer het de volgende keer niet te doen, want volgens mij wilt u geen nieuwe problemen’’ De man steekt wat bibberig zijn hand uit om die van de conducteur te schudden en hij stamelt een bijna onhoorbaar bedankje.

Ik zie de conducteur rustig de klapdeur opendoen en het trapje af naar beneden lopen. Ik weet nog dat ik dacht, wat vreemd dat hij zomaar wegloopt, totdat ik even opsta om een krantje te pakken en zie dat hij van een afstandje beneden de man in de gaten houdt. Een paar minuten later arriveren we op station Bodegraven ,de man staat met zichtbare moeite op en probeert zich staande te houden op het trappetje richting de deur. Samen met de conducteur zie ik hem het perron oplopen.

Wie goed doet, goed ontmoet

De man begint opnieuw een gesprek en zegt; ‘’u gelooft in God he conducteur?’’ Deze knikt ja naar de man en deze vervolgt ‘’ik ook meneer en dan weet u ook dat wat u goed doet weer bij u terugkomt’’ De conducteur glimlacht en krijgt nogmaals een hand van de dronken ex-crimineel. Hij waggelt weg en voordat hij het perron verlaat steekt hij nog een keer zijn hand op, verliest meteen zijn evenwicht en valt in de bosjes. Hij krabbelt op en loopt alsnog verder.

De conducteur fluit en sluit de deuren van de trein. Dan vervolgt hij zijn controle ronde. Ik heb geen idee of de conducteur het in de optiek van zijn werkgever goed heeft gedaan, maar naar mijn idee schatte hij de situatie wel goed in. Hij ging voor zijn eigen veiligheid en die van de reizigers die om de duidelijk aangeschoten man heen zaten. Hij koos ervoor om de man een halte zwart te laten reizen en zodoende was iedereen tevreden.

Hij maakte een praatje, toonde begrip, liet wel blijken dat het eigenlijk niet kon en bleef rustig en vriendelijk. Volgens mij het beste wat hij in deze situatie kon doen, maar ik kan me vergissen.

Wat zegt u? Wie die conducteur was, een hele goede bekende van me….

Heb jij je trouwens al ingeschreven voor onze nieuwsbrief? Handig hoor! Elke zondag een overzicht in je email van onze nieuwste verhalen van de afgelopen week!