Niet zomaar een wandeling

Het werd niet zomaar een wandeling kan ik nu inmiddels zeggen maar dat wist ik op dat moment natuurlijk niet en misschien was dat maar goed ook. Dit wordt vast een lang verhaal maar ik vind het de moeite waard om het te delen.

Ik zag haar van verre al zitten net voor de grens dat de zee haar schoenen zouden raken. Ook apart bedacht ik mij. Zo warm is het nou ook weer niet om in het koude zand te gaan zitten en te genieten van het geluid van de branding. Ikzelf ben zeker geen koukleum maar was wel erg blij met mijn jas. Dat meisje moet het dan ook vast koud hebben.

Ik liep inmiddels al een flink stuk en keek even achterom terwijl ik de flats van Kijkduin al flink ver achter mij zag. Zelfs de watertoren van Solleveld was ik al voorbij. Als ik niet uitkijk dan sta ik straks in Monster en moet ik dat hele stuk nog terug. Ik had immers de auto op de parkeervakken gezet naast De Haagse Beek. Niet zonder toeval want ik ga er op mijn vrije maandag, wat altijd bedoeld was als papadag, graag eens lunchen.

Toen ik het meisje bijna zou passeren met mijn slakkengangetje (ik heb gewoon korte beentjes 🙂 ), kon ik het niet nalaten om even naar haar te kijken. Haar lange haar wapperde langs haar gezicht en haar armen leunden op haar opgetrokken knieën. Ze keek me op een gegeven moment ook aan en ik zag een somber gezicht waar de tranen hun best deden om op te drogen of om nog verder naar beneden te zakken.

Een naargeestig gezicht

Ik vond het een naargeestig gezicht en als bijna automatisch stopte ik met mijn wandeling. Ik keek haar nogmaals goed aan. Was ze nou aan het huilen? ‘Hé schat, ik wilde goedemorgen tegen je zeggen maar zo te zien is het voor jou geen goedemorgen?’. Ze liet haar ogen zakken en vocht nog harder tegen haar tranen. Ik keek even rond en zag in de verste verte alleen maar iemand met een hond lopen maar verder was het strand op dit vroege tijdstip leeg en verlaten.

Ze is dus helemaal alleen, zit in het koude zand te staren naar de zee en is ook nog eens aan het huilen. Mijn radertjes draaide even wat sneller want dit aangezicht voelde niet fijn. Ik stak mijn hand naar haar uit. ‘Kom schat, even rechtop staan. Het is koud en straks krijg je nog een longpleuris’. Ze keek mij even afstandelijk aan om vervolgens twijfelend nee te schudden. ‘Niet koud, geen longpleuris of wil je gewoon niet opstaan’, vervolgde ik. ‘Ik wil je alleen maar helpen lieve schat. Een vrouw op dit tijdstip hoort niet te huilen op het strand’. Er kwam nog steeds geen reactie en ik weet inmiddels dat ik niet de hele wereld meer hoef te helpen.

Waarom ben je geïnteresseerd in mij?

Ik wachtte nog een moment en besloot toen maar door te gaan lopen. Ze zal zelf wel weten wat goed voor haar is bedacht ik me. ‘Ik wens je het alle beste lieve schat. Ik hoop dat je tranen snel weer plaats mogen maken voor een lach’. Ik draaide mijn 58-jarige benen weer richting een positie om weer te gaan lopen. ‘Wacht’, hoorde ik opeens met een schorre stem, ‘Waarom ben je geïnteresseerd in mij? Ze keek me vragend aan en ik keek nog eens goed om mij heen. ‘Luister lieve schat, jij zit hier in de middle of nowhere op een verlaten strand dichtbij de zee in elkaar gevouwen met tranen op je gezicht. Dan kan ik je toch niet voorbij lopen alsof het me niks doet? Het doet me simpelweg wel wat om een vrouw zo te zien met schijnbaar veel verdriet’.

Ze keek me doortastend aan zonder een woord te zeggen. Best ongemakkelijk. ‘Ik heb het wel koud’ zei ze toen voorzichtig. Ik reikte mijn hand nogmaals uit en nu kwam er wel een reactie. Ik tilde haar uit het koude zand en kon de reactie niet voor me houden door te zeggen dat ze door het koude zand nog eens een blaasontsteking zou kunnen oplopen. Verlegen stond ze voor me en ze had zichtbaar moeite om oogcontact te maken. Een groot spreker was ze ook niet maar na een paar minuten klonk het heel zacht: ‘Wil je me even vasthouden? Is dat raar?’

Een potje janken

‘Vasthouden is nooit raar, lieve schat. Het is een levensbehoefte van een mens. Kom hier, je moet het erg koud hebben’, zei ik. Ik wilde haar eens stevig vasthouden maar haar handen waren sneller bij mijn rug dan die van mij om haar schouders. Eerst voorzichtig en binnen seconden enorm stevig. Toen ik ook nog eens mijn armen steviger om haar heen sloeg, brak de vrouw volledig in tranen. Ik besloot haar maar even te laten gaan. Ik weet als geen ander dat een potje goed janken je goed kan doen.

Minutenlang stonden we daar op het grote lege strand bij de Zandmotor. Geen idee hoe oud ze was maar ik schatte haar ongeveer op 35 jaar oud, maar ik zit er wel vaker jaren naast. Haar hoofd lag op mijn schouder en voelde haar voorhoofd tegen mijn nek aan. De temperatuur van haar hoofd was weer goed constateerde ik. Ik liet mijn armen wat ontspannen en gaf haar een kusje op haar voorhoofd als voorbode dat ik haar los wilde laten. Haar tranen liepen nog over haar wangen maar ze kwam langzaam weer tot bedaren. ‘Gaat het weer meisje? Kan ik je ergens mee helpen? Kan ik je ergens afzetten? Wat doe je toch zo alleen hier?

Dat waren duidelijk nog teveel vragen voor haar. Ze keek even rond en vroeg toen heel voorzichtig: ‘Mag ik een stukje met je meelopen?’ Natuurlijk mag dat. Ze sloeg haar arm in mijn arm en langzaam liepen we langs de branding richting Kijkduin. Heel langzaam en wat onzeker kwamen we in gesprek. Ze bleek moeder te zijn van een kind in een onstabiele relatie. Haar droom van huisje, boompje, beestje was niet zo gelopen als ze zichzelf ooit had voorgesteld. Gisteren is ze er achter gekomen dat ze weer zwanger was. Ik voelde aan dat een felicitatie nu niet op zijn plek was.

Van onzekerheid naar spanning

Ze was al ruim 3 uur op het strand en was komen lopen vanuit Loosduinen. Het voelde niet goed deze informatie en ik vroeg haar of ik haar thuis mocht brengen. ‘Nee joh, ik ga wel lopen. Dan wordt ik vast ook weer een beetje warmer’. Eenmaal weer in de duinen, richting mijn auto, merkte ik dat haar onzekerheid overging in een bepaalde spanning. ‘Ik ga even lunchen in de Haagse Beek. Jij kan ook wel wat warmte gebruiken. Eet je een hapje mee?’, vroeg ik haar. Ze stemde opmerkelijk snel in met het voorstel. We hebben uiteindelijk ruim 2 uur gepraat en ik had met het meisje te doen. Ze had grote dromen maar ze zag even zoveel beren op de weg. Haar relatie was ooit haar droom geweest maar bleek een fiasco te zijn. Het leven zat haar op dit moment totaal in de weg.

Op een gegeven moment vroeg ik haar vrij direct: ‘Waarom heb je vanmorgen 113 niet gebeld?’. Ze schrok enorm van mijn vraag en viel totaal stil. Na enkele minuten vroeg ze voorzichtig waarom ik deze vraag stelde.

Ik kijk door je heen

Ik luister niet alleen naar je woorden antwoorde ik. Ik luister naar je woordgebruik, je toon en je lichaamstaal. Ik zie je ogen en je gezichtsuitdrukkingen en ik hoor en zie alles wat je niet met woorden zegt. Zo, daar kon ze het even mee doen. Ze liet alles even goed tot haar doordringen en zag tranen over haar wangen rollen zonder dat ze mijn ogen ook maar even losliet. ‘Waarom zie jij alles nu toch zo goed? Ik kan mij geen houding geven. Ik schaam me zo naar jou toe terwijl je geen idee hebt hoe jij me nu in de afgelopen uren zo vanuit het niets aan het helpen bent’.

‘Waarom heb je mij niet gewoon laten zitten op het strand?’ Omdat het beeld gewoon niet klopte antwoorde ik nogmaals. Niemand gaat daar zo zonder reden op het koude zand zitten, in elkaar gevouwen op een verlaten strand. Andere mensen hebben mij ook laten zitten. Ja schat, die kijken met hun ogen en niet met hun hoofd.

Professionele hulp inschakelen

Ik rekende af en we liepen naar buiten. Eenmaal voor mijn auto vroeg ik haar heel subtiel: ‘je mag kiezen: of ik zet je voor je huis af of voor de praktijk van je huisarts. Misschien wel zinvol om nu even door te pakken en professionele hulp in te schakelen?’ Mijn arts heeft toch nooit tijd antwoorde ze afwijzend. Jij hebt toch ook Cifi als huisarts? Daar hadden we het al over gehad vandaag. Zal ik even bellen? Zonder haar antwoord af te wachten, belde ik de assistente: ‘Dag mevrouw, ik heb hier een dame bij me genaamd {naam en geboorte datum}. Ik vond haar op het strand en ze wist 113 niet te bellen, ik denk dat het wijs is als ze direct de huisarts kan spreken’. Het was even stil aan de andere kant van de telefoon. Wat is uw relatie tot haar? ‘Geheel niks mevrouw. Ik kan haar nu komen brengen en anders zien we elkaar wellicht nooit meer’. Oh, klonk het, brengt u haar maar gelijk deze kant op. Ik zal de huisarts melden dat u er aan komt.

De dame had het gesprek meegekregen, keek mij aan en vloog me om mijn nek. Ik kreeg een knuffel die ik al drie jaar niet als zodanig had ervaren. ‘Waarom doe je dit allemaal voor mij?’, vroeg ze me nogmaals. Omdat ik zie dat je veel te geven hebt en een persoon hoort niet te denken aan het einde van zijn of haar leven. Echt geloof me, ik zeg dit uit mijn eigen ervaring. De hulp die je in je leven nodig hebt komt altijd uit onverwachte hoek. Kom, ik ga je naar Cifi brengen.

De korte rit naar de huisarts verliep zonder ook maar een woord te zeggen. Bij aankomst zag ik in mijn ooghoeken de huisarts al vanuit haar praktijk naar beneden kijken. Een bijzonder iets bedacht ik me, dat doet ze nooit. Mijn woorden hebben schijnbaar indruk gemaakt. Ik gaf de dame in de passagiersstoel en kus op haar voorhoofd. ‘Omarm de hulp die je nodig hebt. Je hebt veel te geven’, gaf ik haar nogmaals mee. Ik bleef even in de auto zitten totdat ik haar de trap op zag lopen richting de praktijk van onze gezamenlijke huisarts.

Niet zomaar een wandeling

Wat een gekke dag was dit zeg. Niet zomaar een wandeling zoals ik gewend ben te maken eens per week over het strand. Ik hoop dat ik haar op weg heb kunnen helpen op zoek naar de juiste begeleiding naar een leven waarin ze wel gelukkig kan zijn. Het is mij uiteindelijk ook gelukt en ik gun het haar ook zo.

Ken jij iemand in je omgeving waar je je zorgen om maakt? Vraag of iemand misschien denkt aan zelfdoding. Dat klinkt eenvoudig maar dat hoeft niet zo te zijn. Kijk hier hoe je dat kunt doen.

Heb jij je trouwens al ingeschreven voor onze nieuwsbrief? Handig hoor! Elke zondag een overzicht in je email van onze nieuwste verhalen van de afgelopen week!