Een dagje Delft

Gelukkig was ik geen echte toerist maar deed toch even een dagje Delft. Ik spreek de taal van de meeste mensen hier maar toch kreeg ik toch even die lichte paniek die je bekruipt als je ergens komt waar je nog nooit bent geweest en de taal niet machtig bent. Ik stapte uit op het station van Delft en als je daar om je heen kijkt, zal dat voor sommige mensen al voldoende rede zijn om meteen rechtsomkeert te maken. Vroeger kwam je hier nog aan op een prachtig oud station maar die is bedankt voor bewezen diensten.

Gelukkig hebben ze het niet gesloopt maar er is ten behoeve van de toekomst en de vooruitgang een treintunnel gebouwd met een modern station. Eenmaal weer bovengronds kijk ik om mij heen en blijk ik opeens midden op het spoor van de tram te zijn beland. Half in gedachte word ik getrakteerd op een hels geclaxonneer van een half overspannen bestuurder en kan nog net op tijd de overkant bereiken. Als ik mij omdraai zie ik de boze blik van de trambestuurder en ik kan het niet laten even vriendelijk naar hem te zwaaien.

Het tijdelijke pad dat volgens de borden moet leiden naar het centrum, kronkelt vervaarlijk verder tussen betonnen kolossen, tramrails en autoweg. Enige oplettendheid om levend aan te komen is hier vereist. Wat me in gedachte doet denken aan al die toeristen die hier terechtkomen en zich afvragen hoe ze in godsnaam in dit niemandsland tussen station en centrum zijn beland. Om mij heen zie ik ook aanzienlijk wat mensen gewapend met camera’s, het eeuwige petje en de gekreukelde kaart met aanwijzingen die ze in hun hotel hebben gekregen. Grappig trouwens dat die trouwe oude papieren landkaartjes het nog steeds redden tegen de technologie van alle IPhones en Google Maps. Ik had eerder verwacht dat iedereen rond zou lopen met een soort van TomTom die naast de kaartgegevens ook meteen alle historische feiten zou opdreunen.

Het is minder lekker weer dan ik verwacht had maar warm genoeg om lekker door een historisch stadje te dwalen en me te verbazen over alle prachtige oude gebouwen die ondanks het feit dat ze regelmatig scheef staan, nog steeds veel mooier zijn dan de gemiddelde nieuwbouwwoning. Fietsen, fatbikes met de jeugd van tegenwoordig in al hun haast zigzaggen om me heen en de ouderen onder ons slenteren langs de winkels. De smalle grachtjes kronkelen al eeuwen op dezelfde plek en ik zie bruggen die gebouwd zijn in 1668 en nog steeds dienstdoen, terwijl de garantie al lang verlopen is. Het is markt op het plein van de nieuwe kerk en het is druk, heel druk. Verschillende talen fladderen door de lucht en het elektronische geklik van camera’s klinkt om me heen. Daarboven uit schreeuwen de marktkooplui om het hardst om hun koopwaar aan te prijzen, iets wat eeuwen geleden op exact dezelfde plaats ook gebeurde.

De bomen vol met jong blad knisperen in de wind en de souvenirwinkeltjes op het plein verkopen manden vol edelkitsch aan argeloze toeristen. Ik wurm me tussen de drukte door om via alle koopwaar bij de ingang van de Nieuwe Kerk te komen. Ook ik voel me toerist als met mijn camera om mijn nek via een draaideur het museumwinkeltje inloop om de kerk van binnen te kunnen bekijken. Het is al jaren geleden dat ik hier ben geweest en het eerste dat me opvalt, is de immense grote van de kerk. Wat ik voor me zie herken ik ook vooral van de begrafenis van prins Bernhard. Ik zie de oude houten banken die in kaarsrechte lijnen staan opgesteld rond de kansel en het metershoge orgel met de honderden pijpen waar dat karakteristieke geluid uitkomt. Ik loop wat klungelig verder omdat ik het altijd maar raar vind om respectloos over de graven van mensen te lopen ook al zijn die dan al honderden jaren dood. De met zorg uitgehakte voorstellingen in de marmer platen zijn nog steeds zichtbaar maar door de voetstappen van duizenden mensen voor mij bijkans onleesbaar geworden.

Ik slenter verder en kijk ondertussen naar boven waar metershoog boven mij de grote bogen zichtbaar zijn die het dak ondersteunen. Om de ervaring echter te maken hebben ze digitaal orgelmuziek aangezet en in de verte zie ik het praalgraf van Willem van Oranje opdoemen waar alle toeristen voor komen. Overal om me heen zie ik het prachtige glas in lood wat ik altijd iets magisch vind hebben. Even sta ik stil bij de grote marmeren plaat die de Koninklijke grafkelder afdekt.

Er ligt een bescheiden bloemstukje op bestaand uit witte rozen en ik vraag me af of onze voormalige koningin soms pas geweest is om haar ouders en man te bezoeken. Geen idee of ze dat kan, maar wat ik wel weet is dat er een kleinere marmeren plaat ligt vlak voor het grafmonument van Willem van Oranje met een handgreep die schijnt uit te komen op een trap die toegang geeft tot de grafkelder. Ze noemen dit de dienstingang omdat hij niet meer als officiële ingang dienstdoet sinds Wilhelmina de andere ingang heeft laten aanleggen. Het macabere idee komt bij me op dat ik eigenlijk wel eens beneden zou willen kijken.

Het doet me denken aan de Indiana Jones films en op de één of andere manier verwacht ik brandende fakkels aan de muur. Het doet me denken aan de grote overdadig beschilderde gangen in de Egyptische grafkelders die uiteindelijk uitkwamen bij de sarcofaag. Noem me raar maar op de één of andere manier fascineert me dat enorm. Zal wel komen door de onwetendheid, het mysterie want niemand weet hoe het er daar uit ziet. Behalve misschien de burgemeester die de sleutel heeft en de Koninklijke familie. Het deed me wel afvragen waarom er een sleutel is terwijl er op de kelder een marmeren plaat ligt met een gewicht van duizenden kilo’s en waar ik geen sleutelgat op heb kunnen ontdekken.

Er staat wel een maquette in de kerk die laat zien hoe het er ongeveer uitziet maar of dat klopt weet niemand. Ik vraag me ook af wat er overblijft van de overleden adel? Ik bedoel Willem van Oranje ligt er al een poosje en zou het verhaal kloppen dat er ook een kistje staat met zijn hart? Zijn de oranjes soms gebalsemd want anders zou het toch ondertussen flink moeten meuren in de kerk. Het is niet voor niets dat daar de term stinkend rijk vandaan komt. Mijn fantasie gaat een beetje met me op de haal en ik loop verder om het praalgraf van Willem van Oranje beter te bekijken. In volle glorie ligt de vader des vaderlands in marmer uitgehouden al ruim vierhonderd jaar op deze plek. Samen met zijn hondje dat naar verluid van verdriet is gestorven toen zijn baasje werd vermoord.

Het langwerpige graf is imponerend met de metershoge beelden op de hoeken en de engelachtige figuren daartussen. De overdaad aan marmer, brons en bladgoud moet ook in die tijd al onbetaalbaar zijn geweest. Er is zoveel te zien en elke keer dat je er omheen loopt zie je weer iets nieuws. Langzaam loop ik weer de terug naar de voorkant van de kerk en vergaap me aan een bijbel uit 1700. Tussen de banken door kom ik uit bij het orgel en links daarvan de uitgang. Ondanks de toeristen in de kerk hangt er een bijna doodse stilte en als ik weer naar buiten loop kan het contrast bijna niet groter zijn. Een muur van geluid en een kakafonie van stemmen komt op me af en ik sta meteen weer met beide benen in deze eeuw.

Ik schiet naar rechts een steegje in om een beetje bij de drukte van de markt vandaan te komen. Ik loop een oude winkelstraat in en zie aan de linkerkant een oud grachtje en rechts de winkels en restaurants. Er zit zelfs een zaak die bijna alleen maar echte langspeelplaten verkoopt. Ik kon het niet laten om even in de bakken te snuffelen en de geur van vinyl en vervlogen tijden op te snuiven. De horeca is hier behoorlijk vertegenwoordigd en ik flaneer tussen de terrasjes door. Langs een ander grachtje is een antiekmarktje, maar als ik zo naar de uitgestalde koopwaar kijk waag ik het te betwijfelen dat de spullen daadwerkelijk oud zijn. Met het kaartje van de Nieuwe Kerk mag je gratis de Oude Kerk bezoeken die bekend staat als de Delftse toren van Pisa.

Ondanks het feit dat ook hier mooi glas en lood in de ramen zit, het praalgraf van Piet Heijn hier is en zelfs de wereldberoemde schilder Johannes Vermeer hier begraven is kan ik hem met goed fatsoen niet mooi vinden en ik ben er dan ook binnen tien minuten doorheen. Door het slenteren beginnen mijn benen het al een beetje zat te worden maar eigenlijk wilde ik nog even naar het Prinsenhof waar Willem van Oranje vermoord is. Ik was er al bijna maar besloot dit toch maar voor een andere keer te bewaren. Je legt ongemerkt kilometers af en ik had lekker wat foto’s gemaakt. Ik pakte mijn sigaretten en stak er eentje aan, stopte het pakje terug in mijn zak en inhaleerde diep. Het zonnetje kwam door en eindelijk werd het weer een beetje behaaglijk buiten.

Dat was een dagje Delft

Voor me zag ik het gekrioel van mensen tussen de marktkraampjes en onder de brug voer een rondvaartboot vol toeristen door. Ik snoof nog één keer de lucht van de oude stad op die doordrenkt was met oud frituurvet en verse vis en liep op mijn gemak de gracht af richting het station. Dat was een dagje Delft.

Heb jij je trouwens al ingeschreven voor onze nieuwsbrief? Handig hoor! Elke zondag een overzicht in je email van onze nieuwste verhalen van de afgelopen week!