Prinsheerlijk

De prins liep prinsheerlijk te dwalen in het enge bos en om eerlijk de waarheid te zeggen was hij een beetje de weg kwijt. Ook al was het bos al eeuwenlang in het bezit van zijn familie en had hij er als kind dagenlang zorgeloos in gespeeld. Nu was het anders. Hij was zijn witte paard verloren en dat zat hem dwars. Hij was intelligent genoeg om te weten dat hij echt niet de prins op het witte paard was maar toch had hij er flink de balen over in. Dat sprookje was niet aan hem besteed en na twee mislukte huwelijken was hij meer het zwarte schaap van de familie. De laatste had namelijk niet alleen een spelletje met hem gespeeld waar hij met boter en suiker was ingetuind, maar had ook een flink gat in de schatkist geslagen. Sterker nog nadat alles op was had ze zelfs de kist en een groot deel van zijn cd-collectie via marktplaats te gelde gemaakt.

Het leverde hem niet alleen de toorn van zijn moeder en het volk op maar nu stond hij ook nog eens onder curatele van de regering en moest hij iedere klote euro die hij kreeg verantwoorden aan de minister-president. Hij was verdomme de troonopvolger en leefde op bijstandsniveau, hoe ver kon je zinken. Dan had je ook nog die walgelijke roddelbladen die iedere stap die hij zette in de gaten hielden. Niets zo leuk als de ellende van een ander. Het Lourdes gevoel van het kan altijd slechter dan bij mij thuis daar smullen de lezers van. Nou ze zoeken het maar uit ze mogen ieder ranzig detail weten, wat zal het land smullen van een troonopvolger aan de antidepressiva.

Hij had iemand die hij goed kende gevraagd om hem een pilletje of iets anders te geven, maar deze had aangekeken en gevraagd waarom. Hij had geantwoord omdat ik een avond naar de klote wil en daar voorbij… dat argument had hem niet geholpen en diegene had geweigerd erin mee te gaan. Helaas, want hij had dat best een keer willen meemaken. Je moet toch alles een keer geprobeerd hebben voordat dit zinloze leven eindigt.  Meer als een blow had hij nog nooit gebruikt ondanks dat hij genoeg hardcore feestjes had bezocht.

Laatst was hij alles zo zat dat hij de kroeg in was gedoken en voor het eerst in een hele lange tijd stom dronken was geworden. Toegegeven het was niet handig om dat op een plek te doen waar iedereen hem kon zien maar het boeide hem niet, zoals niets hem boeit op dit moment. Kopten de bladen een paar dagen later ‘de prins spreken’ hij had geen idee wat het over ging maar had het door een bediende laten googelen. Het bleek heel simpelweg ‘dronken zijn’ te beteken. Hij had een uitbrander van je welste gekregen van een vriend en ook een goede vriendin had hem de mantel uitgeveegd. Niet dat het echt hielp want de vriendelijke aanpak om hem te bereiken ging zijn ene oor in en zijn andere uit maar ook de schop onder zijn hol manier werkte niet. Daar werd hij recalcitrant van en wilde juist zijn kont tegen de krib gooien. Hij moest een manier zoeken om zichzelf terug te vinden zo ging het niet langer.

Hij dacht terug aan zijn vader die jarenlang in de schaduw van zijn moeder had geleefd en depressief werd. De man was al jaren dood maar hij begon hij steeds meer te begrijpen. Die ouwe was geen prater, meer een binnenvetter en wat dat betreft was hij wel anders. Hij lulde wel veel en met iedereen. Maar als het eropaan kwam viel hij toch stil. Ja, koetjes en kalfjes ging prima maar als iemand te dichtbij kwam draaide hij eromheen of vertelde niet de hele waarheid. Hij acteerde ondertussen zijn leven en was het zo zat om zich soms anders voor te moeten doen. Niet omdat hij zich schaamde of wilde liegen maar omdat hij anderen niet wilde kwetsen. Het gevolg was afgelopen week nog dat toen hij meteen de waarheid vertelde niet geloofd werd. Terwijl hij dat toch echt deed en sinds hij daar een aantal maanden geleden op was aangesproken oprecht probeerde het anders te doen.

Hij snapt het gevoel van onmacht en vastzitten in een vicieuze cirkel die je niet doorbroken krijgt zo goed nu. Die ouwe snapte niets van de wereld om hem heen en hij op dit moment ook niet. Het geroddel, ik bedoel ,vraag het dan gewoon aan me. Als je met een vrouw praat die nota bene een vriend heeft, dan heb je gelijk een verhouding met haar. Toen hij met een andere vrouw wat ging drinken op het strand had hij volgens zijn ex meteen een vriendin. Ook van de aanslagen in Parijs en op andere plekken in de wereld hij berijpt hij niets. Hoe kan een geloof mensen nou tot zulke daden aanzetten, terwijl de basis van ieder geloof liefde, verdraagzaamheid en heb de ander lief zoals jezelf is? Zou dat nou juist het probleem zijn en houden diegene die denken met moorden de wereld te verbeteren niet van zichzelf?

Met deze mislukte prins en vader is gaat het ook op en af, de ene dag wil hij zijn schouders eronder zetten maar de dag erop komt hij zijn bed niet meer uit. Zijn gedachten zijn zo donker dat hij er zelf bang van wordt. Iedereen probeert hem te helpen hoor, maar hulp aanvaarden is niet zijn sterkste kant. Hij wil er voor iedereen zijn, met wat voor probleem dan ook, maar andersom kan hij het niet accepteren. Pleur op hij is een volwassen kerel en heeft toch zeker niemand nodig!

Gisteren was hij het paleis van de boze stiefmoeder ingeslopen. Hij wist dat ze niet thuis was omdat er een briefje aan de deur hing met ‘ben even een appel bezorgen bij mijn uithuizige dochter’ Hoofdschuddend had ernaar gekeken, hoe blond kun je zijn in deze tijd, nog nooit van inbrekers gehoord? Van een lakei had hij begrepen dat het ook iets met zeven dwergen te maken had maar dat zei hem niet zoveel. Ja, hij had wel eens een dooie prinses gekust in de hoop op een lang en gelukkig leven maar meteen na de kus veranderde ze in een lange magere heks. Ach, als prins had hij in ieder geval een tijdje een sprookjeshuwelijk gehad. Als hij thuiskwam zat de heks al op de bank. Erg flauw maar wel de waarheid.

Hij pakte de sleutel die onder de mat lag en ging de oude houten wenteltrap op die kraakte dat het een lieve lust was. Schichtig keek hij om zich heen ondanks dat hij wist dat er voorlopig niemand thuis zou komen. Hij sloop als een inbreker op zijn retour de slaapkamer binnen -een olifant in een porseleinkast maakt minder herrie- en liep meteen naar de make-up tafel waar hij vond wat hij zocht. Hij had de beroemde spiegel nog nooit in het echt gezien maar kende de verhalen. Wilde hij het antwoord wel horen? Zou het niet een extra knauw voor zijn ego zijn? Hij leek in zijn optiek meer op de supermarkt manager in de AH-reclame dan op een filmster. Zijn zelfbeeld was op zijn zachtst gezegd al niet zo best en hij was bang dat het door diverse mensen geschetste beeld over hem waarheid zou blijken te zijn.

Toch kon hij niet anders dan over de spiegel wrijven en vragen; ‘spiegeltje, spiegeltje in mijn hand, wie is de mooiste van het land?’ Hij schrok zich de pestpokken want de spiegel begon met een donkere bariton te praten. ‘Beste prins er zijn in heel het land niet veel mensen te vinden die mooier zijn dan u, gelooft u mij dat u echt wel hoog op de lijst van goed uitziende prinsen staat zelfs nog op uw leeftijd’  ‘maar u mag zichzelf wel eens scheren’ Zijn mond viel open van verbazing. Verdomme, dat had hij weer een politiek correcte kut spiegel. Net zo snel als hij gekomen was rende hij het donkere paleis uit op weg naar het enge bos in de hoop daar een beetje bij te kunnen komen.

Het was prachtig weer en hij ging zitten op een verweerde boomstam. Hij keek naar boven en zag de prachtige blauwe lucht met een stralende zon. Ondanks de kou was het prachtig maar hij kon er niet van genieten. Daarbij was hij meer een man van de zee, het strand en de lichtjes in de verte. Ook meer een iemand van de nacht met de maan en een heldere sterrenhemel. Maar daar durfde hij nu niet heen. Hij had vandaag een gesprek gehad met een van de beste artsen van het land. Met tegenzin was hij er heen gegaan. Hij kon er niet onderuit maar het liefst had hij afgebeld. Hij had al eens het advies gekregen om tegen de bomen te gaan schreeuwen en dat had zijn vertrouwen in medici niet echt goed gedaan. Deze mevrouw had gevraagd of het hem had opgelucht. Hij had haar verbaasd en kwaad tegelijk aangekeken. Opgelucht?? Hij voelde zich nog slechter, bozer en onzekerder als ervoor. Toch had hij gelaten de nieuwe afspraak geaccepteerd, tja je moet toch wat.

Hij moest denken aan het gesprek dat hij pasgeleden met koning bier had gevoerd. Die was zo walgelijk gelukkig met zijn Argentijnse gold digger. God wat was die man dom zeg, alsof die toen jonge en knappe vrouw die aan iedere vinger een aanbidder kon krijgen echt verliefd op hem was. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen om dat tegen hem te zeggen maar kom op ieder weldenkend mens kon toch zien dat ze niet op zijn uiterlijk was gevallen? Zijn prinselijke vriend leefde in een leugen, aan de andere kant wat kon hij zeggen dat had hij zelf veel te lang gedaan. Hij schrikt op uit zijn overpeinzingen en denkt, kut ik had al lang thuis moeten zijn, hij zou vandaag een paar uurtjes werken op het paleis met zijn moeder. Hij schudt de zorgen van zich af en bij gebrek aan paard springt hij op zijn scooter. Dan valt het misschien uiteindelijk nog mee hoe erg hij te laat is.

Hij stalt zijn scooter naast de koets op de privé parkeerplaats van het paleis, de bewaking begroet hem met een zakelijk knikje en hij ziet in de verte zijn moeder in de deuropening staan. Armen over elkaar en een blik op onweer. Ja, ja hij weet het, ze zouden het over de wereldproblemen en wat zij daarin zouden kunnen betekenen hebben. Hij vergeet dan wel bijna alles, omdat hij zich totaal niet kan concentreren maar schrijft het daarom bewust in zijn agenda. Als hij dichterbij komt hoort hij haar al foeteren. ‘Waar was je lapzwans, wanneer word je nu eens volwassen en gedraag je jezelf als een kerel en niet als een homo’ Zo zo zijn moeder gaat vooruit, drie beledigingen in een zin. Met zijn schouders naar beneden en zijn armen slap langs zijn lichaam loopt hij zogenaamd schuldbewust naar haar toe. ‘Ik heb ook een eigen leven moeder’ stamelt hij. Ze lacht net iets te lang en te hard en zegt; ‘jij? Dan zul je toch eerst moeten gaan gedragen als vechter en een doorzetter en niet als een mietje, mislukte sukkel’ Dan schudt ze haar hoofd en vervolgt. ‘Jongen toch, recht je schouders en kin omhoog je wist toch dat we een afspraak hadden?’

Hij tilt zijn hoofd op en kijkt haar ietwat spottend aan;’ wij, hadden wij een afspraak? Echt, ik weet me van de prins geen kwaad…….

Heb jij je trouwens al ingeschreven voor onze nieuwsbrief? Handig hoor! Elke zondag een overzicht in je email van onze nieuwste verhalen van de afgelopen week!