Het realisme van ouder worden

Het realisme van ouder worden is soms een bittere pil. Dat vond ik jaren geleden ook al en toen schreef ik al dit verhaal:

Gevoelsmatig ben ik nog steeds die jonge knul van tien jaar geleden. Als ik in de spiegel kijk zie ik natuurlijk wel dat ik een steeds dikkere kop krijg en die grijze haren in mijn haar en baardje zijn ook niet meer te ontkennen.

Voor de rest gaat je leven gewoon door en merk je het alleen maar als je verjaardag weer dichterbij komt zoals afgelopen week. Toch, als je even bij jezelf te rade gaat, merk je ook wel dat de aftakeling begonnen is. Een avondje doorzakken word steevast beloond met een fikse hoofdpijn en je hebt dagen nodig om bij te tanken. Vroeger waren er nachten dat ik genoegen nam met drie, vier uurtjes slaap. Geen probleem de volgende ochtend, gewoon fris en fruitig je bedje uit en naar je werk.

Als ik nu een avond heb met zes uur slaap dan kom ik mijn bed bijna niet uit en ben de hele dag van slag. En dan nog associeer je het niet met je leeftijd, maar met het jaargetijde, druk met de kinderen of druk op je werk. Maar ik zal nooit toegeven dat het aan mijn leeftijd ligt. Aangezien ik gevoelsmatig nog steeds die jonge God ben, alleen moet je dan niet naar oude foto’s kijken of jezelf om zes uur ’s morgens in de spiegel bekijken.

Nog niet zo lang geleden sprak ik met mijn moeder over mijn tante. Zij zou daar heen gaan want haar verjaardag kwam eraan. Quasi nonchalant vraag ik hoe oud ze dan werd. ’vijfenzestig’, antwoordde mijn moeder. Had ik dat nou goed gehoord, vijfenzestig? Een kleine schok trok door mij heen, waar was die tijd allemaal gebleven? Vorig jaar logeerde ik nog bij mijn neef en gingen we samen naar de Efteling. Niks vorig jaar natuurlijk, want dat was al twintig jaar geleden en neef is ondertussen ook al bijna veertig!

Vreemd dat je herinnering je soms zo in de maling neemt. Gevoelsmatig is alles pas geleden, kan het zo voor me halen. De realiteit is een beetje anders, en de ooms en tantes die in je hoofd altijd rond de veertig zijn blijven hangen, zijn nu allemaal dik in de zestig. Dan word je toch wel even met je neus op de feiten gedrukt. Natuurlijk weet je het in je achterhoofd wel, maar je staat er niet zo bij stil.

Gewoon de dagelijkse routine en eigenlijk is het vreemd dat je er vanuit gaat dat je er morgen gewoon nog bent. Aangezien iedereen gewoon een mens van de dag is en wat gisteren vanzelfsprekend was morgen heel anders kan zijn. Ik ga er gewoon vanuit dat ik vooruit kan plannen, dat je een verjaardag zal vieren en dat alles bij het oude blijft. Wim Sonneveld zong al; ‘ik was een kind, hoe kon ik weten, dat het voorgoed voorbij zou gaan’

Een kind ben ik allang niet meer, maar toch neem je alles voor gewoon en normaal. Je groeit op, gaat trouwen, krijgt kinderen en gaat er vervolgens vanuit dat de mensen om je heen er altijd zullen zijn. Die illusie word wreed verstoord als je vader, je opa en oma binnen drie weken tijd overlijden. Alles wat vertrouwd was is niet meer vertrouwd.

De wereld staat stil en je bent kwaad op alles en iedereen. En weet je wat nou het vreemde is, je vergeet het weer. Niet de mensen die je verloren bent, nee, daar denk ik nog vaak aan. Maar die sterfelijkheid van jezelf en de mensen om je heen die vergeet je. Op de een of andere manier verdring je dat naar de achtergrond, waarschijnlijk een overlevingsmechanisme. Als je daar dag en nacht mee rond loopt heb je helemaal geen leven, en verhang je jezelf op een mooie dag aan een hoge boom.

Je gaat weer verder, je staat op, gaat naar je werk, komt thuis, gaat eten met zijn allen, kinderen op bed, tv kijken en weer slapen. Op naar het weekend, maar wat nou als dat weekend nooit meer komt, of dat je vakantie permanent word (als je daar dan nog iets van merkt dan)? Zo jakkeren we allemaal zo snel mogelijk naar ons graf. Natuurlijk, van leven ga je dood en je moet daar niet al te vaak bij stil staan, maar soms moet je even gaan zitten en denken wat je allemaal hebt.

De liefde van een vrouw, je mooie kinderen, of wat dan ook. Gewoon even stilstaan en genieten van de kleine en grote dingen van het leven. Geen grote woorden, maar even pas op de plaats. Voordat het te laat is, tenslotte is het allemaal zo weer voorbij. Het is natuurlijk niet zo dat ik er iedere dag bij stil sta. Helemaal niet zelfs, ben ook druk, maak mijn portie ruzie en kan ook niet iedere seconde van de dag van mijn kinderen genieten. Tot op het moment dat je het nieuws aanzet en dan blijkt Michael Jackson is overleden. Dat kan toch helemaal niet, ik ben opgegroeid met die man. Zijn muziek schalde door mijn jongenskamer.

Een hele generatie groeide op met zijn muziek, onze held. Je hoort de vreemde verhalen, waar of niet waar, en zijn muziek werd wat minder. Toch bleef hij mijn icoon uit de tachtiger jaren, de tijd dat ik, gewapend met cassetterecorder, zat te wachten bij de radio. Voor je gevoel kunnen die mensen niet dood. Ik volg het nieuws, ben niet verdrietig, wel verbaasd. Zo’n man helemaal van het pad af en nog geen week voor wat zijn grote comeback had moeten worden, zomaar dood. Kon hij het niet meer aan? Is hij vermoord? Waarschijnlijk zullen we het nooit weten, maar het blijft een feit dat de wereld een briljante musicus heeft verloren. Gewoon dood.

Tijd om stil te staan, wat je hebt, wat je krijgt en wat je kwijtraakt. Het lijkt zo gewoon en dan opeens zomaar weg. Want kijk naar Michael Jackson de ene dag stond hij nog volop te repeteren voor zijn nieuwe show en het andere moment had hij een houten jas. Dat zijn die momenten dat ik me realiseer dat alles veel te snel gaat en dat je kinderen groot worden zonder dat je er erg in hebt.

Dat je je dochter een broek aan trekt die opeens een korte is terwijl je zeker weet dat het vorige week nog een lange broek was. Het is een cliché, maar soms is het goed om even te relativeren en even te gaan zitten en te genieten van je gezin. Even stoppen met jakkeren en de zorg voor morgen of over je pensioen.

Ik moet toch proberen nu te genieten, want dat pensioen moet ik nog maar zien te halen. Volgens ChatGPT zien Wilco en ik er op een foto zo uit als we rond de 80 of 90 jaar oud zijn. Ik hoop dat we dan nog samen kunnen proosten maar als het aan ons kabinet ligt moeten we hoe dan ook tot aan onze dood blijven werken.

Heb jij je trouwens al ingeschreven voor onze nieuwsbrief? Handig hoor! Elke zondag een overzicht in je email van onze nieuwste verhalen van de afgelopen week!