Fifi en de oude dame

Het belooft een mooie dag te worden voor Fifi en de oude dame. De fontein spuit zijn oneindige straal en het zonnetje doet zijn best om ons te verwarmen. Winderig is het wel en als je net zoals ik in de schaduw een sigaretje staat te roken, is het best fris. Rechts van mij is een park en ondanks dat het half september is, zijn de bladeren nog groen.

De sloot stinkt en de halfronde brug ligt er verlaten bij. Opeens rent er een klein zwart hondje langs me en trippelt in sneltreinvaart de brug over. Ik kijk om, maar zie niemand die erbij hoort en een halsband draagt hij ook niet. Het hondje is niet van plan zich in te houden en na een keer achterom gekeken te hebben, vervolgt hij zijn weg het park in. Vreemd, een hond alleen, het zal me toch niet gebeuren dat ik mij er over moet ontfermen?

Fifi?

Dan opeens ruim vijf minuten later zie ik links van me een rollator mijn kant uit rollen. De dame die er achter loopt neemt de tijd en waarschijnlijk kan ze ook niet anders. Wel een groot voordeel van oud worden, je hebt geen haast meer. Tergend langzaam komt ze dichterbij. Een vreemd gorgelend geluid komt vanuit haar keel en op het moment dat ik bang ben mijn EHBO-vaardigheden in praktijk te moeten brengen merk ik dat ze probeert haar hondje te roepen. Geen idee wat ze roept, het is me totaal onduidelijk wat ze probeert te zeggen.

Laten we zeggen Fifi, aangezien oude mensen hun hond altijd een vreselijke naam geven, zou dat goed kunnen. Fifi heeft in ieder geval flink schijt aan zijn baasje en zonder dan ook maar een geluidje te maken rommelt ze verder in het park. De oude dame worstelt verder met haar rollator en over de nog geen honderd meter doet ze nu al tien minuten. Het is een troosteloos gezicht, ze probeert zich staande te houden, iets dat haar maar gedeeltelijk lukt.

Jaarringen

Haar gerimpelde onderkin wappert heen en weer, terwijl ze de naam van haar hondje gorgelt en met kleine priemende oogjes door haar viezige bril kijkt. Het zilvergrijze haar zit helemaal verwilderd op haar hoofd. De groeven in haar gezicht zijn zo diep, dat het wel jaarringen lijken. Ik schat haar toch dik in de tachtig. Gebogen staat ze over haar wagentje en de viezige geruite regenjas kan haar gebochelde rug niet verbergen.

Haar pantykousjes hebben hun beste tijd gehad en ze loopt op een soort sloffen die tot boven haar enkels reiken. Die dingen herken ik van mijn oma, die had zich ook door de advertentie laten overhalen. De bloedsomloop wordt minder, dus altijd koude voeten. ‘Echt zuiver scheerwol’, schreeuwde de advertentie, en de oudere mensen onder ons kochten ze massaal. Het verbaast me om die dingen te zien, ik praat over zeker vijftien jaar geleden. Ze waren spuuglelijk, mensen die ze droegen leken meteen te lijden aan klompvoeten.

Uiteraard ging de Tell Sell-aanbieding toen gepaard met een belachelijk duur dekbed. Half bejaard Nederland trapte er toen in, want ze speelden handig in op de koude handen en voeten van de ouwetjes. Om haar nek hangt een modern keycord met daaraan een speeltje dat je een tijdje geleden kreeg als je een tientje uitgaf bij een supermarkt. De rollator piept en kraakt net zoals de oude dame zelf en met haar hele gewicht probeert de brug op te komen. Het is ook niet echt handig als je de remmen indrukt en meteen probeert te lopen. Op die manier kan het erg lang duren voordat je over de brug heen bent.

Ik heb het met haar te doen, maar ik laat haar toch modderen. De laatste keer dat ik een bejaarde probeerde te helpen, kreeg ik nog een grote bek ook. Waar zou ze vandaan komen? Waar gaat ze heen? Ja, naar het park, dat begreep ik zelf ook wel.

Waar zou ze wonen?

Woont ze nog op zichzelf, samen met haar hondje of heeft ze haar eigen woning moeten opgeven voor een naargeestig kamertje in een bejaardentehuis? Ze kan natuurlijk ook nog bij haar zoon of dochter wonen. Maar op de een of andere manier lijkt ze me geen moeder, ze ziet er alleen en wat verwilderd uit. Gevoelsmatig zou ik zeggen dat als ze kinderen heeft die er wel voor zouden zorgen dat ze er iets beter uit zag.

Of is haar zoon in dienst van een multinational en woont hij in Zuid-Afrika? De groeven in haar gezicht vertellen het verhaal van een zwaar leven, uit de tijd van de wederopbouw.

Toen ze nog niet spraken over een recessie, maar het ging gewoon slecht en samen werkten ze aan een beter land. Ik zie een klein rommelig en muf ruikend rotkamertje voor me, ergens drie hoog achter. Met uitzicht op een drukke doorgaande weg. Zonder balkon, met een soort traliewerk aan de naar binnen openslaande ramen, om te voorkomen dat de ouwetjes eruit sodemieterden. Een grote stoel met van die oren, bedekt met een ouderwets bloemenpatroon. De oude eikenhouten tafel ervoor ligt bezaaid met kranten, pennen, puzzels en de aanbiedingen.

Want je kunt dan wel oud zijn, maar dat betekent niet dat je niet op de kleintjes let. Haar voorraadkast puilt uit van de blikken en potten, je kunt nooit weten wat er gebeurt. Een overblijfsel uit de oorlog, van de een op de andere dag waren de supermarkten leeg. Ik wil er een klein fortuin om verwedden dat driekwart van die kast volstaat met dingen die over de datum zijn.

Fifi en de oude dame

Ze vult haar dagen met puzzelen, een dutje, naar buiten kijken en de hond uitlaten. Helemaal alleen drie hoog achter, hopend dat de dood haar snel komt verlossen.

Alleen wil ze wel dat hij haar hondje eerst haalt, anders is het zo zielig.

Heb jij je trouwens al ingeschreven voor onze nieuwsbrief? Handig hoor! Elke zondag een overzicht in je email van onze nieuwste verhalen van de afgelopen week!