Ik hoor stemmen, heel véél stemmen

Ik stond te wachten op mijn bestelling. Vandaag is het een snack dag, althans dat heb ik zelf eenzijdig besloten. Dat is het voordeel als je vrijgezel bent. Er valt weinig te overleggen dus de keus is zeker op deze bijkans tropische dagen snel gemaakt. Eigenlijk heb ik helemaal geen trek maar dat ligt niet alleen aan het weer. Alhoewel de temperatuur wat eetlust betreft ook niet mee werkt. Het is nog steeds prachtig weer en dan lijkt alles in het leven opeens een stuk mooier en dragelijker.

De patat lag te pruttelen in de frituur een mijn open ruggetje speciaal was ook al bijna klaar. Een beetje in gedachten keek ik naar het voorbij razende verkeer buiten. Opeens zie ik vanuit mijn ooghoek een jonge knul de snackbar binnenlopen. Zijn haar zit zo in de war dat het lijkt alsof hij een dooie hamster op zijn hoofd heeft en zijn ogen zijn zo leeg dat het beangstigend is. Ietwat schichtig kijkt hij om zich heen en omdat hij niet direct aan de beurt is zoekt hij duidelijk iemand om mee te praten. Ik probeer mezelf heel erg te focussen op iets buiten want ik ben altijd de lul. Het lijkt wel of mensen altijd de behoefte hebben om tegen me aan te lullen en dan geen bekenden maar mij volstrekt vreemden hebben de behoefte om hun complete levensverhaal uit de doeken te doen. Of het nou in de supermarkt is, de tram of in de bus, blijkbaar ben ik een makkelijk slachtoffer voor de medemens die iets kwijt moet.

Ik heb geen glazen bol

Maar het is te laat, hij heeft zich helemaal op mij opgemerkt. Ik keek hem aan en zag aan zijn manier van doen dat er iets grondig mis met hem was, alleen kon ik het niet helemaal plaatsen. De doffe blik gaf aan dat hij in de war was, aan de snuif zat of in elk geval flink aan de medicijnen. Ik heb geen glazen bol en kan alleen maar afgaan op mijn intuïtie. Zijn eerste zin maakte meteen een hele hoop duidelijk: ´Ik heb me vandaag vrijwillig op laten nemen´ Hij moet mijn verbaasde blik gezien hebben want hij aarzelt even voordat hij verder praat. ’Ik hoor stemmen, heel véél stemmen´ Ik reageer wat afwachtend met ´oh´ en hij vervolgt ´mijn hoofd zit vol met stemmen die me zeggen wat ik moet doen. Nu begin ik toch een beetje zenuwachtig te worden en in mijn hoofd is nu maar één stem aanwezig die heel hard roept, als de sodemieter wegwezen want één van die stemmen kan wel roepen dat hij een mes in je flikker moet steken.. Dan maar geen patat, rennen en wel nu! Maak als de sodemieter dat je weg komt. Je weer het tenslotte maar nooit met die bezuinigingen in de zorg, het zou zomaar kunnen dat er niet meer genoeg in kas was om hem voldoende medicijnen voor te schrijven. En dat mij wat gebeurt is een ding maar ik heb ook nog een dochter..

Ziekenhuisvoer

Toch blijf ik staan, mijn medemenselijkheid wint het van de angst en ben ik op een macabere manier nieuwsgierig. Ik knik hem bemoedigend toe en hij begint verder te vertellen dat hij er niet meer alleen mee om kon gaan en hulp heeft gezocht. Ik zoek een beetje naar de goede manier van reageren en besluit te beamen dat ik dat knap van hem vind, het is tenslotte niet niets om toe te moeten geven dat het niet goed met je gaat. Ik vraag wat er dan nu gaat gebeuren, omdat ik weinig ervaring met de psychologische gezondheidszorg. Het blijkt dat hij overdag behandeld wordt op het terrein van PsyQ (Parnassia) en dat deze word ondersteund door medicijnen. Het kan een kwestie van maanden zijn maar ook wel langer dan een jaar, het hangt er helemaal vanaf hoe hij reageert op de behandeling. Voorlopig moet hij ook daar slapen maar daarnaast heeft hij wel de vrijheid om naar buiten te gaan als hij zich maar voor een bepaalde tijd weer meld. Mijn eerste gedachte is waarom hij dan in vredesnaam naar een snackbar gaat maar voordat ik die vraag kan stellen voelt hij deze blijkbaar aankomen en zegt dat het eten daar niet zo lekker is. ´Je krijgt ziekenhuisvoer en hebt de keus uit verschillende maaltijden maar die vind ik niet te vreten. En ik kan wel andere dingen zoals patat of kapsalon bestellen maar dan is het veel duurder dan hier bij de snackbar´

Hier moest ik even over nadenken want op een dag voel je aan jezelf dat je in de war bent, zo ernstig dat je er zelf niet meer uit komt, je meld jezelf vrijwillig en toch heb je de tegenwoordigheid van geest om prijzen te vergelijken. Ik kon die twee dingen niet zo goed rijmen. Dat zal ook wel niet te begrijpen zijn als je zelf niet in een dergelijke situatie zit. Hij ging door met vertellen en ik kwam in die korte tijd veel over hem te weten.

Proost!

Hij was vastbesloten om zo snel mogelijk weer terug te keren naar zijn eigen huisje en zijn leven weer op te pakken. Hij rekende zijn blikjes red bull af en was zodoende sneller klaar dan ik. Met het internationale gebaar van ´proost´ hief hij zijn blikje op en zei; ´als ik er hier maar genoeg van neem dan werken die rottige slaaptabletten tenminste niet. Op dat moment was ik hem even kwijt en het duurde even totdat ik een antwoord had. Het enige dat ik kon verzinnen was hem heel veel succes te wensen en te zeggen dat als je voor jezelf weet wat er aan de hand is en je zo graag beter wilt worden het hem zeker ging lukken. Een beetje droevig schudde hij zijn hoofd en vertelde me dat het nooit echt weg zou gaan en hij waarschijnlijk opnieuw behandeld zou moeten worden.

Toch spreidde hij in zijn doen en laten een grote overtuigingskracht en zo´n sterke wil ten toon waar ik zelfs een beetje jaloers op werd en wist ik zeker dat hij er mee zou kunnen leren leven en op die manier toch gelukkig te worden.

Net zo snel als hij binnen was gekomen wandelde hij mijn leven weer uit en ik keek hem net zolang na als ik hem zien kon. Hij liep rechtop, borst vooruit en met een verbazingwekkende zelfverzekerdheid. Ik kon niet anders dan deze jongen bewonderen voor zijn doorzettingsvermogen en zelfkennis. Als het niet meer gaat dan zoek je hulp en vanuit daar pak je het leven weer op.

Stemmen die zeggen wat je moet doen

Ik schrok op uit mijn gemijmer toen een man riep dat mijn bestelling klaar was. Ik betaalde de rekening en stapte op mijn fiets richting huis. Ik bleef nog lang met dit verhaal in mijn hoofd zitten en vroeg me af hoe erg het moet zijn om de hele dag verschillende dingen in je hoofd te horen en daarmee om te moeten gaan. Stemmen die zeggen wat je moet doen en die zowel goed als kwaadaardig kunnen zijn. Een drukte die ervoor zorgt dat je geen enkele normale keuzes meer kunt maken en soms zal denken dat je schedel uit elkaar knalt. Ik heb hier geen ervaring mee en op het zien van een enkele documentaire helemaal geen idee hoe het in elkaar zit. Over het algemeen kun je het aan de buitenkant niet zien en voor je omgeving zijn dit soort dingen meestal moeilijk te begrijpen. Gelukkig zijn deze kwalen tegenwoordig steeds beter te behandelen. Ik kan alleen maar vermoeden hoe erg het moet zijn om in die constante strijd te moeten leven. Daarom vond ik het ook zo knap dat deze jongen wist dat het niet meer ging en er wat mee deed.

Ik hoop ook echt dat zijn behandeling helpt en ook al zei hij zelf dat het nooit meer over zou gaan het hem toch lukt om een redelijk normaal leven te leiden. Als je over zoveel zelfkennis en wilskracht beschikt om jezelf op te laten nemen dan verdien je het om op te knappen!

Waarschijnlijk zal ik hem nooit meer zien na deze ene toevallige ontmoeting maar ik kan alleen maar hopen dat hij uiteindelijk heel goed terecht komt…