Dicht bij jezelf blijven

Als ik iets geleerd heb in de afgelopen jaren is het wel ‘dicht bij jezelf blijven‘. Misschien is dat wel de grootste verandering die ik de afgelopen jaren heb doorgemaakt: ik durf en kan weer helemaal mezelf te zijn.

Ik hoef niet langer voortdurend rekening te houden met wat anderen van mij verwachten. Ik hoef niet overal een oplossing voor te bedenken en ik hoef mezelf niet steeds te bewijzen. Ik mag lachen wanneer ik wil lachen. Ik mag verdrietig zijn wanneer ik verdrietig ben. Ik mag mijn mening geven, ook als iemand het daar niet mee eens is. En ik mag vooral mijn eigen keuzes maken. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar dat is het niet altijd geweest. Daarnaast voel ik mij ook niet geroepen mezelf te verdedigen voor dingen die ik niet heb gedaan of nooit hebben plaatsgevonden.

Wanneer je jarenlang gewend bent om je aan te passen aan anderen, kan het behoorlijk lastig zijn om weer naar je eigen gevoel te luisteren. Je vraagt je soms af of je niet egoïstisch bent wanneer je een keer ‘nee’ zegt. Of je voelt je schuldig wanneer je besluit ergens niet meer in te investeren. Maar inmiddels weet ik dat voor jezelf kiezen niet hetzelfde is als egoïstisch zijn. Het betekent dat je jezelf serieus neemt. Dat je begrijpt dat jouw gevoelens er ook toe doen. Dat je niet langer bereid bent om jezelf voortdurend weg te cijferen om anderen tevreden te houden. Mijn eigen authenticiteit betekent voor mij dat ik weer leef zoals ik ben. Met mijn humor, mijn enthousiasme, mijn soms wat directe manier van communiceren en vooral mijn grote hart voor de mensen die mij dierbaar zijn.

Die tijd hebben we gehad

Er zijn periodes in mijn leven geweest waarin ik veel energie stak in mensen en situaties die mij uiteindelijk weinig terugbrachten. Ik bleef luisteren, begrip tonen en helpen, ook wanneer ik zelf eigenlijk behoefte had aan een luisterend oor. Soms merkte ik dat gesprekken vooral over de problemen van anderen gingen. Zodra zij hun verhaal hadden gedaan, was het gesprek voorbij. Wanneer ik vervolgens iets over mezelf wilde vertellen, leek daar ineens veel minder belangstelling voor te zijn. Toch bleef ik beschikbaar. Misschien omdat ik hoopte dat het de volgende keer anders zou zijn. Misschien omdat ik het moeilijk vond om iemand teleur te stellen. Of misschien gewoon omdat ik gewend was geraakt om mezelf op de tweede plaats te zetten.

Ik heb geleerd dat een vriendschap niet alleen bestaat uit het oplossen van problemen van anderen. Een vriendschap hoort ook ruimte te bieden voor mijn verhaal, mijn verdriet, mijn twijfels en mijn geluk. Het hoeft allemaal niet precies 50/50 te zijn. Soms heeft de één nu eenmaal meer steun nodig dan de ander. Dat begrijp ik als geen ander.

Kiezen

Maar wanneer het structureel eenrichtingsverkeer wordt, mag je jezelf afvragen of die relatie, in welke vorm dan ook, nog wel bij je past. Tegenwoordig doe ik dat ook. Niet uit boosheid, niet uit wrok en zeker niet omdat ik ineens geen belangstelling meer heb voor andere mensen. Ik heb simpelweg geleerd dat mijn eigen energie waardevol is. En die energie wil ik besteden aan mensen die ook belangstelling hebben voor mij.

Er zijn momenten in het leven waarop je ineens beseft dat je jezelf een beetje bent kwijtgeraakt. Niet van de ene op de andere dag, maar heel langzaam. Je past je aan, houdt rekening met anderen, probeert iedereen tevreden te houden en staat voortdurend klaar voor mensen die je nodig hebben. Je doet het met de beste bedoelingen, omdat je nu eenmaal iemand bent die graag voor anderen zorgt. Maar ergens onderweg kun je jezelf uit het oog verliezen en laat je een anders bepalen hoe jij leeft. Ik weet inmiddels hoe dat voelt. En misschien nog wel belangrijker: ik weet tegenwoordig ook hoe het voelt om mezelf weer terug te vinden.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik van nature een zorgzaam persoon ben. Dat is niet iets wat ik mezelf heb aangeleerd, maar iets wat diep in mijn karakter zit. Ik vind het fijn om mensen te helpen, te luisteren naar hun verhalen en er te zijn wanneer iemand het moeilijk heeft. Misschien is dat ook wel de reden waarom ik uiteindelijk in de ouderenzorg terecht ben gekomen. Ik maakte op mijn vijftigste een bijzondere carrièreswitch. Ik koos voor de zorg en ontdekte dat ik daar iets kwijt kon wat voor mij heel belangrijk is: mijn oprechte belangstelling voor andere mensen.

Behulpzaamheid

Ik vind het mooi om iets voor een ander te kunnen betekenen. Een luisterend oor, een helpende hand of gewoon even aandacht geven aan iemand die zich alleen voelt. Soms zijn het juist de kleine dingen die voor iemand anders een wereld van verschil maken. Maar mijn behulpzaamheid bleef niet beperkt tot mijn werk. Ook privé stond ik eigen lijk altijd wel voor anderen klaar. Als iemand een probleem had, probeerde ik mee te denken. Als iemand verdrietig was, luisterde ik. En als iemand hulp nodig had, was ik er meestal. Daar was op zichzelf niets mis mee. Het probleem ontstond pas toen ik vergat dat ook mijn eigen energie niet onuitputtelijk is. Want hoe graag je ook voor anderen wilt zorgen, uiteindelijk moet je ook voor jezelf blijven zorgen.

Dicht bij jezelf blijven betekent voor mij dat ik zelf bepaal waar ik mijn energie aan besteed. Ik heb geleerd dat empathie niet betekent dat ik verantwoordelijk ben voor het geluk van iedereen om mij heen. Ik kan iemand helpen zonder zijn problemen over te nemen. Ik kan luisteren zonder dat ik vervolgens de hele avond met andermans zorgen rondloop.

En misschien wel het belangrijkste: ik mag besluiten dat ik op een bepaald moment even geen ruimte heb om naar iemands problemen te luisteren. Dat maakt mij niet minder betrokken. Het maakt mij alleen bewuster van mijn eigen grenzen. Ik heb geleerd dat mijn energie niet onbeperkt is en dat ik die energie dus verstandig moet verdelen. Niet iedereen hoeft dezelfde hoeveelheid aandacht te krijgen. En dat is helemaal prima.

Sommige mensen zullen misschien merken dat ik tegenwoordig anders met hen omga. Dat ik niet meer altijd direct reageer, minder vaak zelf contact zoek of niet meer automatisch klaarsta wanneer er iets aan de hand is. Dat klopt. Maar ik ben niet veranderd in een ongevoelig of onverschillig mens. Mijn empathie is er nog steeds en mijn behoefte om anderen te helpen is niet verdwenen. Mijn belangstelling voor de mensen om mij heen is nog altijd groot.

Dicht bij jezelf blijven

Wat wel veranderd is, is de manier waarop ik met mijn eigen energie omga. Ik heb geleerd dat ik niet iedereen gelukkig kan maken. Dat ik niet ieders probleem hoef op te lossen en dat ik niet verantwoordelijk ben voor de verwachtingen die anderen van mij hebben. Ik heb ook geleerd dat mensen soms uit je leven verdwijnen wanneer je niet langer doet wat ze van je gewend zijn. Dat kan pijnlijk zijn, maar het hoeft niet altijd iets slechts te betekenen. Soms ontstaat er juist ruimte voor mensen die wel bij je passen. Mensen die je waarderen om wie je bent en niet alleen om wat je voor hen kunt betekenen.

En die ruimte wil ik graag benutten. Misschien is dat wel een van de mooiste dingen die ik mezelf de afgelopen tijd heb teruggegeven: de vrijheid om weer te genieten zonder me voortdurend verantwoordelijk te voelen voor alles en iedereen.

Dicht bij jezelf blijven betekent voor mij ook dat je in staat kunt zijn om open te staan voor een eventuele nieuwe relatie mocht deze ooit in mijn leven komen. Nee, ik ben nog steeds niet actief en/of hopeloos op zoek naar een nieuwe relatie. Ik sta er open voor omdat ik mijn ‘authentieke ik‘ weer heb mogen omarmen. Dat is toch echt het tegenovergestelde dan wegvluchten in een nieuwe relatie omdat je perse iemand anders nodig hebt. Ik heb niemand anders nodig, iemand anders moet een verrijking van je leven zijn, een relatie moet een verrijking voor beide zijn. Eerlijk, oprecht en met passie.

Morgen is er weer een dag. Maar vandaag mag ik er ook gewoon zijn. Helemaal zoals ik ben.

Heb jij je trouwens al ingeschreven voor onze nieuwsbrief? Handig hoor! Elke zondag een overzicht in je email van onze nieuwste verhalen van de afgelopen week!