Het ongemak in de lift

Veel mensen vinden het maar niks als ze bij een onbekende in de lift moeten gaan staan. Het ongemak in de lift komt wellicht door het groeiend gevoel van onveiligheid buiten de deur van je eigen veilige woonomgeving. Misschien ook wel het gevoel dat een lift stil kan komen te staan terwijl je met een onbekend persoon in de lift staat. Tsja, wat moet je dan doen?

Vorige maand was ik in het ziekenhuis om op bezoek te gaan bij een ernstig zieke vriend. Met de lift gaan in een ziekenhuis terwijl het bezoekuur net begint is altijd een feestje. Je staat daar beneden in de hal met een enorme groep mensen die allemaal als eerste naar boven willen gaan om naar hun zieke familielid, vriend of kennis. Dit doen we het liefste in stilte en zonder elkaar aan te kijken. Als je er even op let dan is het zelfs bijna humoristisch om te zien hoe ongemakkelijk mensen dit vinden.

Als er dan eindelijk een liftdeur open gaat dan zie je mensen gewoon dringen om de lift in te gaan. Zonder woorden, zonder de ander aan te kijken. Zoeken naar het knopje van de juiste verdieping, vooral niks zeggen en wachten tot de liftdeuren weer gaan sluiten. Als er dan ook nog eens een rolstoel of kinderwagen de lift in moet dan vinden we dat zelfs nog ongemakkelijker. Sommige mensen kijken de rolstoel of kinderwagen met hun ogen weer naar buiten. Je hoort ze gewoon denken: mens, neem toch lekker de volgende lift. Ik heb haast!

De persoon die op de eerste etage al uitstapt wordt ook zo vies aangekeken. Niemand zegt wat maar iedereen denkt het wel: jij had toch ook kunnen lopen met de trap?! Gaandeweg gaat er op elke etage wel iemand uit en als ik dan uiteindelijk op mijn etage aankom, maakt de lift zich alweer klaar om het hele ritueel te herhalen voor een nieuwe groep stille mensen die elkaar niet aan durven kijken.

Als ik na een uur weer het ziekenhuis wil verlaten neem ik één van de kleinere liften in het ziekenhuis. Daar passen niet zoveel mensen in maar ach, ik heb daar niet zoveel last van als ik instap op de bovenste etage. Ik stap in een lege lift en zie onderweg wel wie er met me mee wil naar beneden.

Op etage 6 gaan de liftdeuren weer open en een jonge dame schrikt schijnbaar van mijn aanwezigheid in de lift maar stapt zwijgzaam toch in. Ik begroet haar beleeft met een ‘goedemiddag‘ maar krijg totaal geen respons. Ze stap in, drukt haastig op ‘deuren sluiten‘ en draait zich om van mij vandaan om te gaan turen naar de inmiddels weer dichte liftdeuren. Niet dat ik had verwacht dat ze haar levensverhaal aan mij zou gaan vertellen in die paar momenten samen in de lift maar erg gezellig is het nu ook weer niet om tegen een rug aan te kijken. Ik bedacht me nog even om zachtjes ‘boe‘ in haar oren te fluisteren maar dat leek me op dat moment niet de meest handige move.

Onderweg naar huis, in de net zo gezellige overvolle tram, liet ik wat mogelijkheden de revue passeren om de korte momenten in de lift wat leuker te laten verlopen. Waarom zijn we zo stil en kijken we elkaar niet meer aan? Zijn ludieke bordjes in de lift met ‘verplicht praten met elkaar‘ of  ‘elkaar groeten verlengt uw leven‘ een optie? Twister in de lift leek mij ook wel een goed plan. Het levert minimaal een glimlach op bij iedereen die instapt en we hebben gelijk een ingang om contact met die onbekende persoon te maken. Ja, dat lijkt me best een goed idee. Ik geef vast als eerste een slinger aan die pijl op het bord. Wie volgt?

Het ongemak in de lift is dan vast een stuk minder.